ဦးေႏွာက္ႏွင့္ႏွလံုးသား (လွမင္းသူ)



လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ျမန္မာျပည္ရဲ့ ေဆးရုံၾကီးတခုမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေဆးရုုံမွာ ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ဖခင္ဟာ လူပ်ိဳဘ၀နဲ႔ ဆရာ၀န္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုုန္းက ဆရာ၀န္ဆိုတာ ေရႊလို ရွားပါးတဲ့ ေခတ္အခ်ိန္အခါလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တႏိုင္ငံလံုးရဲ့ အျမင့္ဆံုးပညာျဖစ္တဲ့  ေဆးပညာကို ထူးထူးခြ်န္ခြ်န္ တတ္ေျမာက္ထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့အေဖဟာ သူတာ၀န္က်ရာ ေဆးရုံမွာ နံမည္တလံုးနဲ႔ ေနခဲ့တာပါ။ ေဒါက္တာေဇာ္လြင္ေထြး လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ အေတာ္ဆံုး ဆရာ၀န္ တေယာက္လို႔ လူတိုင္းသိၾကပါတယ္။  အရပ္ကပု၊အသားကညိဳ၊ ပိန္ကလည္းပိန္ သာမာန္ရုပ္ရည္သာ ရွိတဲ့ အေဖဟာ သူ႔ရဲ့ ဥာဏ္ပညာ ဂုဏ္အရွိန္ေၾကာင့္သာ ပ်ိဳတိုင္းၾကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဦးေႏွာက္အရာမွာ သူတပါးနဲ႔ မတူ ထူးခြ်န္ျပီး၊ သူကုသတဲ့ လူနာအမ်ား ေရာဂါေပ်ာက္ကင္း ခ်မ္းသာရတာေၾကာင့္ လူနာလိုက္တဲ့ ဆရာ၀န္တေယာက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အေဖ့ရဲ့ ေဆးခန္းဟာ အျမဲလိုလို လူနာေတြနဲ႔ ျပည့္က်ပ္စည္ကားေနတတ္တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္အေဖနဲ႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေပါင္းခဲ့ဘူးတဲ့ အေဖ့မိတ္ေဆြေတြကေန ၾကားသိရပါတယ္။ ေဆးကုသတဲ့ လူနာမ်ားတာေၾကာင့္ အေဖ့ရဲ့ ေန႔စဥ္ ၀င္ေငြဟာ ေစ်းတခါသြား ငါးက်ပ္ မကုန္တဲ့ ေခတ္မွာ ရာနဲ႔ခ်ီ ရွိျပီး လက္ဖ်ားမွာ ေငြသီးကာ ေငြကို ေရလို သံုးျဖဳန္းႏိုင္သူ တေယာက္ရယ္လို႔ ထင္ရွားခဲ့ပါတယ္။ ပညာကလည္းတတ္ ေငြကလည္းေပါတဲ့ အေဖ့ကို သမီးရွင္အမ်ားက သားမက္ေတာ္ခ်င္လြန္းလို႔ မ်က္ႏွာသာေပးၾကသလို၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကလည္း လင္ေကာင္းသားေကာင္း တေယာက္အေနနဲ႔ စိတ္ကူးယွဥ္ ခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ အဲဒီေဆးရုံမွာပဲ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ အေမဟာ အပ်ိဳဘ၀နဲ႔ သူနာျပဳ ဆရာမေလး အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ အေဖက သူ႔ရဲ့ ဥာဏ္ပညာနဲ႔ ေဆးရုံမွာ ေက်ာ္ၾကားခဲ့သလို အေမကေတာ့ သူ႔ရဲ့ ရုပ္ရည္ရူပကာေၾကာင့္ မသိသူမရွိ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ထူးေဖါညြန္႔ လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း၊ အသားျဖဴျဖဴ၊ ေခ်ာေမာလြန္းတဲ့ သူနာျပဳဆရာမေလးမွန္း လူတိုင္းသိၾကပါတယ္။ ပုရိသႏြယ္ ေယာက္်ားမ်ား မဆိုထားနဲ႔ မိန္းမအခ်င္းခ်င္းေတာင္ အေမ ျဖတ္သြားလို႔ရွိရင္ ေငးေမာၾကည့္ရွဳရေအာင္ အေမဟာ ရုပ္ရည္အားျဖင့္ လွပလြန္းသူ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ရုပ္ရည္သာမက အေမ့ရဲ့ ႏွလံုးသားက ပိုျပီးလွပပါေသးတယ္။ စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းရွိျပီး လူနာမ်ားကို ၾကည့္ရွဳေစာင့္ေရွာက္တဲ့အခါမွာ ေစတနာ ထားတာေၾကာင့္ လူနာအမ်ားရဲ့ ခ်စ္ခင္မွဳကိုလည္း ရရွိခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွလံုးသားလွတဲ့ ဆရာမေလးရယ္ လို႔ လူတကာက ေစာင္ေျမာင္း သီခ်င္းဆိုျခင္း ခဲ့ရသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေယာက္်ားတကာက ၀ိုင္း၀န္းပိုးပန္ျခင္းကို အခံရဆံုးျဖစ္ျပီး ပိုးပန္းၾကသူအမ်ားထဲမွာ အရာရွိၾကီးငယ္၊ လူကံုထန္အမ်ား ပါ၀င္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အေမဟာ ႏွလံုးသားေရးရာကို ႏွလံုးသားအရပဲ ေျဖရွင္းတတ္သူမို႔ ေငြေၾကးခ်မ္းသာ သူမ်ားကပ္ၾကေပမဲ့လည္း အကပ္မခံ ဖယ္ေရွာင္ခဲ့ပါတယ္။ အရာရွိၾကီးငယ္မ်ားရဲ့ ခ်စ္ခြင့္ပန္မွဳမ်ားကိုလည္း သိမ္ေမြ႕စြာပဲ ျငင္းပယ္ခဲ့ပါတယ္။

ခ်ဥ္းကပ္ရခက္တဲ့ အေမ့ကို လိမၼာပါးနပ္စြာ ခ်စ္ေရးဆိုႏိုင္ခဲ့သူကေတာ့ အေဖပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ထက္ထက္ျမက္ျမက္ရွိျပီး ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့ အေဖ့ကို ဥာဏ္ပညာ နည္းပါးတဲ့ အေမက ႏွလံုးသားနဲ႔ပဲ လက္ခံခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အေဖနဲ႔အေမဟာ တေဆးရုုံထဲမွာ လုုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားကိုု အတူတက ေဆာင္ရြက္ၾကရင္း လူငယ္မ်ားသဘာ၀ ခ်စ္တင္းေႏွာက ေပ်ာ္ရြင္တဲ့ ဘ၀အစိတ္အပိုုင္း ေလးမ်ားကိုု ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ခ်စ္သူမ်ားဘ၀နဲ႕ ေနထိုင္လာၾကရင္း ႏွစ္အနည္းငယ္အၾကာမွာေတာ့ အေဖနဲ႕အေမဟာ ႏွစ္ကိုယ္တူ ေနႏိုင္ဖို႔အေရး ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ဘ၀မ်ား ေပါင္းစည္းဖိုု႔အတြက္ ၾကားမွာရွိေနတဲ့ အခက္အခဲမ်ားကိုု တိုုင္ပင္ၾကရာမွာ ဘာသာမတူျခင္းနဲ႔ လူမ်ိဳးမတူျခင္းမ်ားဟာ အဓိကျပသနာ ျဖစ္လာခဲ့ရပါတယ္။ ဘယ္လိုုပဲၾကည့္ၾကည့္ တကယ့္တကယ္ ေပါင္းစည္းၾကဖို႔ရန္ မျဖစ္ႏိုင္တာကိုု သေဘာေပါက္ခဲ့ၾကေပမဲ့ ခ်စ္သာခ်စ္တာ ပဓာနမို႔ ႏွစ္ဦးစလံုး အခ်စ္ကို ဦးစားေပးျပီး လက္ထပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုုက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဦးေႏွာက္ပိုုင္ရွင္ ကြ်န္ေတာ္ရဲ့အေဖ နဲ႔ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့အေမတို႔ဟာ ေပါင္းစည္းဂေဟ ဆက္မိၾကပါေတာ့တယ္။

အိမ္ေထာင္သက္တမ္း ႏွစ္အနည္းငယ္ ၾကာလာခဲ့ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမဟာ သမီးဦးကိုု ေမြးဖြားသန္႔စင္လိုုက္ပါတယ္။ ပထမဆံုးရလာခဲ့တဲ့ သမီးဦးမို႔ ဖူးဖူးမွဳတ္ကာမတတ္ ခ်စ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုေနစဥ္ သံုးႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ သမီးေနာက္တေယာက္ကိုု အေမက ထပ္မံျပီး ေမြးဖြားလိုက္ပါတယ္။ သမီးတေယာက္ကိုု ထပ္ရလိုုက္တဲ့အတြက္ ရတနာတပါးတိုးလာခဲ့တဲ့ မိသားစုုေလးဟာ ယခင္ကထက္ ပိုျပီး စည္ကားျမိဳင္ဆိုင္လာပါတယ္။ သို႔ေပမဲ့လည္း သမီးမ်ားခ်ည့္ ရွိေနတဲ့ ဘ၀ကိုု အေဖက မေက်နပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ သားတေယာက္ေတာ့ သူလိုခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ အေဖရဲ့ သားေယာက္်ားေလး လိုခ်င္တဲ့ ဆႏၵဟာ မၾကာမွိမွာပဲ ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ အေဖလိုခ်င္တဲ့ သား အငယ္ဆံုုးျဖစ္သူ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု အေမေမြးျပီးလိုုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဖဟာ သူ႔ဆႏၵျပည့္စံုုျပီ ဆိုုျပီး ၀မ္းသာလြန္းမက ၀မ္းသာခဲ့ပါတယ္။ ေလာကထဲကိုု မလည္မ၀ယ္နဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ေမြးေန႕မွာပဲ အေဖက ေဆးရုုံတရုုံလံုုးမွာရွိတဲ့ ၀န္ထမ္းအားလံုုးကိုု အလွဴၾကီးေပးကာ ေကြ်းေမြးခဲ့တယ္လို႔ အေမကေျပာျပခဲ့ဘူးပါတယ္။

 

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမမ်ားဟာ မိဘမ်ားရဲ့ ၾကည့္ရွဳအုုပ္ထိန္းမွဳေအာက္မွာ အသီသီး အျပိဳင္းအရိုင္းၾကီးထြား လာၾကပါတယ္။ အမမ်ားဟာ မိခင္ရဲ့ အုပ္သိမ္းေစာင့္ေရွာက္မွဳကိုု ခံရသူမ်ားျဖစ္လိုု႔ ငယ္ရြယ္စဥ္အခါကပင္ အေမျဖစ္သူရဲ့ ယံုုၾကည္မွဳကိုု လက္ခံခဲ့ၾကျပီး ဘုရားသားသမီမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတိုု႔က ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေတြးေတာမေနေတာ့ပဲ အေမရဲ့ ၀ိညာဥ္ႏွလံုးသားလမ္းအတိုင္း လိုက္ျပီး သူငယ္မ်ားရဲ့ ယံုၾကည္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ ယံုၾကည္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အမေတြလိုုမဟုတ္ပဲ အေမ့ရဲ့ ႏွလံုးသားလမ္းစဥ္ကိုု မလိုက္ခဲ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုုေတာ့ ႏွလံုးသား၀ိညာဥ္နဲ႔ ယံုၾကည္မွသာ ဘုရားသခင္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတယ္လို႔ အေမရဲ့ အဆိုကို လက္ခံဖို႔ရန္ အခက္အခဲ ျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ။ အေမ့ရဲ့ ႏွလံုးသားျပဆိုခ်က္ထက္ အေဖရဲ့ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဆင္ျခင္မွဳ တရားေတြကို ပိုျပီး အထင္ၾကီး ေလးစားခဲ့ပါတယ္။ ဘာသာေရးနဲ႔ ပါတ္သက္လာရင္ အေမ့ကို ကြ်န္ေတာ္တိုင္ပင္ မေနေတာ့ပဲ အေဖနဲ႕သာ ေတာက္ေလွ်ာက္တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။

လသာတဲ့ညမ်ားမွာဆို ပက္လက္ကုလားထိုုင္ ကိုယ္စီနဲ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ အတူထိုင္ျပီး လူ႔ဘ၀အေၾကာင္းမ်ားကိုု ေဆြးေႏြးတတ္ၾကပါတယ္။ သား လူ႕ဘ၀ဆိုတာ အဓိပၸါယ္မရွိဘူးသား။ အရာရာအားလံုးဟာ ျဖစ္တာနဲ႔ပ်က္တာပဲ ရွိတယ္။ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ိဳးျဖစ္တယ္။ အဲဒီအက်ိဳးကေန အေၾကာင္းျပန္ျဖစ္ျပန္တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ သံသရာလည္ေနတယ္။ ေရလိုေပါ့သား။ ေနအပူရွိန္ေၾကာင့္ ေရဟာ ေရခိုး ေရေငြ႕ေတြျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေရခိုးေရေငြ႕ေတြဟာ ေအးတဲ့အခါ မိုးအျဖစ္နဲ႔ တဖန္ ေရျပန္ျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုနည္းနဲ႔ ေရဟာ သံသရာလည္ေနတယ္။ ထိုနည္းလည္ေကာင္းပဲ လူ႔ဘ၀ဟာလည္း သံသရာလည္ေနတယ္ သား။ အခု သားကိုယ္သား ငါရွိ ေနတယ္လို႔ ထင္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ တည္ျမဲမယ္လို႔ထင္တဲ့ ငါဆိုတဲ့ အတၱဆိုတာ မရွိဘူးသား။ ရုပ္နဲ႔ နာမ္တို႔ရဲ့ ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းသေဘာပဲ ရွိတယ္။ ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားလိုုက္ ျဖစ္ပ်က္သြားလိုုက္ နဲ႔ ျဖစ္ပ်က္ေနတာပဲရွိတယ္သား။ ဘယ္အရာမွ အစိုးမရဘူး။ ဘယ္အရာမွ မတည္ျမဲဘူး။ အဲဒါဟာ အနတၱသေဘာပဲသား။ လိုု႔ အေဖ ဆိုုခဲ့စဥ္တုုန္းက ကြ်န္ေတာ္အလြန္ သေဘာၾကခဲ့ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျမင္ေတြ႕ သံုုးသပ္ႏိုင္ခဲ့တာ အဲဒီအတိုင္းပဲ ျဖစ္ေနတာပါပဲ။

အေဖေျပာဆိုုခဲ့တဲ့ သေဘာတရားမ်ိဳးကိုု ေဒသနာဆရာျဖစ္တဲ့ ေဆာ္လမြန္ဘုရင္ကိုယ္တိုင္ ေျပာဆိုခဲ့တာကိုု က်မ္းစာမဖတ္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ပါဘူး။ ေဒသနာဆရာက “အနတၱသက္သက္၊အနတၱသက္သက္၊ ခပ္သိမ္းေသာအရာတိုု႔သည္ အနတၱသက္သက္ျဖစ္ၾက၏” လို႔ အခ်ည္းႏွီးသက္သက္ျဖစ္ေၾကာင္း ဆိုခဲ့တာေတြ။ “ေနလည္းထြက္လ်က္၀င္လ်က္၊ ထြက္ရာအရပ္သို႔ တဖန္ေျပးလ်က္၊ ေတာင္လမ္းသို႔လိုက္၍ တဖန္ေျမာက္လမ္းသို႔လိုက္၏” လို႔ သံသရာလည္ေနေၾကာင္း ရွဳျမင္ခဲ့တာေတြ။ “ေနေအာက္မွာ အသစ္ေသာ အမွဳအရာမရွိ။ ၾကည့္ပါ။ အသစ္ျဖစ္၏ဟုု ဆိုုရေသာ အမွဳအရာ တစံုတခု ရွိသေလာ။ ထိုအမွဳအရာသည္ ငါတို႔အရင္ ေရွးကာလ၌ ျဖစ္ဘူးျပီး” လုိ႔ လည္ပတ္ေနျခင္းသေဘာတရားကိုု ေထာက္ျပခဲ့တာေတြ။ ကမာၻေပၚမွာ ရွိရွိသမွ်ေသာအရာ အားလံုုးဟာ အဓိပၸါယ္မရွိ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ေနတယ္လို႔ ထင္စရာ ရွိေၾကာင္း သံုးသပ္ျပခဲ့တာေတြ။ ဒါေပမဲ့ အဆံုုးမွာေတာ့ “ဘုရားသခင္သည္ ခပ္သိမ္းေသာ ၀ွက္ထားျခင္းမွစ၍၊ အလံုုးစံုေသာအမွဳ၊ ေကာင္းမေကာင္းရွိသမွ်တို႔ကို စစ္ေၾကာ၍ ၊ တရားသျဖင့္ စီရင္ေတာ္ မူလတံသတည္း” လို႔ ကမာၻေလာကနဲ႔ စၾကၤ၀ဠာ တခုုလံုုးကိုု ထိမ္းခ်ဳပ္စီရင္ ေနေၾကာင္း၊ ဘုုရားရွိေနျခင္းသည္ လူ႔ဘ၀ရဲ့ အဓိပၸါယ္ရွိေနေၾကာင္း နိဂံုးခ်ဳပ္ေျပာဆိုခဲ့တာေတြ။.. ထိုစဥ္ကာလက က်မ္းစာနားမလည္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္မသိခဲ့ပါဘူး။

ဘုုရားရွိျခင္း၊ မရွိျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ျပီးလည္း အေမ့ကိုု ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။ အေမ အေမကသာ ဘုုရားကိုု ယံုုတယ္။ အေမယံုတဲ့ ဘုရား ရွိတဲ့အေၾကာင္း သားကိုု သက္ေသျပပါ လို႔ဆိုေတာ့ သား ဘုရားဆိုတာ ဥာဏ္နဲ႕ရွာလို႔ မရဘူး သား။ ႏွလံုးသား ၀ိညာဥ္နဲ႔ပဲ ရွာလို႔ရတယ္။ လို႔ ဆိုေတာ့ အာ အေမကလည္း အဓိပၸါယ္ မရွိလိုက္တာ ဘုရားက သူရွိေနရင္ သားတို႔ကို ကိုယ္ထင္ရွားစြာ ျပမွာေပါ့လို႔ နဴတ္တုံ႕ျပန္လိုက္ေတာ့။ သား မင့္အေဖလို႔ေတာ့ အေမက ဥာဏ္မၾကီးဘူး။ လိပ္ပတ္လည္ေအာင္လည္း အေမမရွင္းျပတတ္ဘူး။ က်မ္းစာထဲမွာ သားသိခ်င္တဲ့ ဘုုရားအေၾကာင္းပါတယ္ သား။ စိတ္ႏွလံုး တခုလံုးပံုအပ္ျပီး ယံုၾကည္စိတ္နဲ႔ သားရဲ့ ၀ိညာဥ္ႏွလံုးသားနဲ႕သာ ရွာပါသား။ ဘုရားက သားကို သူရွိေနေၾကာင္း ေျပာပါလိမ့္မယ္လိုု႔ အေမဆိုပါတယ္။ က်မ္းစာလား မဖတ္ခ်င္ပါဘူး အေမရာ ဟုိးေရွးခတ္ကလူေတြ သူတို႔ စိတ္ထင္ရာျမင္ရာေတြ ေရးထားတာေတြကိုု အခ်ိန္ကုုန္ခံျပီး ဖတ္မေနႏိုင္ပါဘူး။ အမွန္တရားဟာ ႏွလံုးသားမွာ မရွိဘူးအေမ ဦးေႏွာက္ထဲမွာပဲရွိတယ္။ ဦးေႏွာက္နဲ႔ပဲ ျဖစ္ႏိုုင္မျဖစ္ႏိုင္ ဆံုုးျဖတ္ျပီးေတာ့မွပဲ ယံုသင့္ ယံုထိုက္တာကိုုပဲ သားယံုမယ္။ အေမ့လိုေတာ့ ႏွလံုးသား ခံစားခ်က္ကိုု ဦးစားေပးျပီး ၀တၱဳဇတ္လမ္းလိုေတာ့ လက္မခံႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေခတ္က သိပၸံေခတ္အေမ။ သိပၸံပညာနဲ႔ အားလံုးကို သက္ေသျပႏိုင္တယ္။ သိပၸံပညာဟာ လက္ေတြ႕က်တယ္။ ဦးေနွာက္နဲ႔ ဆင္ျခင္လို႔ရတယ္။ ဘလိုင္းၾကီးေတာ့ သား မယံုႏိုင္ပါဘူး လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ပက္ခဲ့ပါတယ္။

သား မင္းအတြက္ အေမဆုပဲေတာင္းေပးမယ္လိုု မ်က္ရည္၀ဲကာ ေျပာခဲ့တဲ့ အေမ့ကိုု ကြ်န္ေတာ္ မသိက်ိဳးကြ်န္ျပဳကာ လ်စ္လ်ဴရွဳခဲ့ပါတယ္။ ေခါင္းမာလြန္းျပီး ဦးေႏွာက္ကိုုသာ ဦးစားေပးတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အသက္အရြယ္ၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် သိပၸံအတတ္ပညာမ်ားကိုု ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ လက္ခံခဲ့ပါတယ္။ အီေဗာ္လူးရွင္း သီအိုရီကိုလည္း အက်ိဳးအေၾကာင္းခိုင္လံုတဲ့ သက္ရွိျဖစ္ပြားမွဳ ျဖစ္စဥ္တရပ္အျဖစ္ လက္ခံခဲ့ပါတယ္။ ဖန္ဆင္းရွင္ မလိုတဲ့ ဒီသီအိုရီၾကီးက ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖသင္ၾကားခဲ့တဲ့ ဖီေလာ္ဆိုုဖီနဲ႔လည္း ကိုုက္ညီမွဳ အမ်ားၾကီး ရွိခဲ့တယ္လို႔လည္း ထင္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ မိမိကိုုယ္ကို၊ေကာင္းေအာင္က်ိဳး၍၊ ေကာင္းက်ိဳးကိုယ္၌ တည္ေစမင္း ဆိုုသလို ကိုယ့္ခြန္အား၊ ကိုုယ့္ညာဏအား နဲ႔ပဲ ေကာင္းေအာင္၊ အျပစ္ကင္းေအာင္ ေနခဲ့ပါတယ္။

ဦးေႏွာက္နဲ႔ ကိုုယ့္အားကိုယ္ကိုးလို႔ အျပစ္မရွိေအာင္ ၾကိဳးစားေနရင္း အခ်ိန္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အျပစ္ႏြံတခုထဲကို မေတာ္တဆ က်ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ အျပစ္ကင္းစင္ေအာင္ ေနတုန္းက အျပစ္ျဖစ္မွာ ေၾကာက္ခဲ့ေပမဲ့၊ အျပစ္တြင္းထဲက်ေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ကဲမထူးပါဘူးကြာ က်လည္းက်တဲ့အတိုုင္းေပါ့လိုု႔ စိတ္ထဲသတ္မွတ္ျပီး မိုက္မိုက္မဲမဲနဲ႕ အဲဒီႏြံထဲမွာပဲ ဆက္ျပီး မထူးဇတ္ခင္းကာ ေနလိုက္ပါတယ္။ လူမိုက္ဘ၀နဲ႕ ေနခဲ့လို႔  အခ်ိန္ၾကာေညာင္းလာတဲ့ တေန႕မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အမွားၾကီးမွားျပီဆိုုတာ သိခဲ့ျပီး ေနာင္တရခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ေနာင္တဟာ ၾကီးမားလြန္းတာေၾကာင္း ဘ၀တေလ်ာက္လံုး ဘုရားကို ေက်ာခိုင္းထားခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘုရားရွိတဲ့ဘက္ အရပ္ကိုု လွည့္လာခဲ့ပါတယ္။ တသက္နဲ႔ တကိုုယ္ ဘုရားမရွိဘူးလို႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ျငင္းဆိုခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘုရားရွိေနေၾကာင္းကိုု ႏွလံုးသားနဲ႔ အလိုလို သိလာခဲ့ပါတယ္။ ဘ၀တေလ်ာက္လံုုး အေမေျပာေျပာေနတဲ့ ခရစ္ေတာ္ရဲ့ ခြင့္လႊတ္ျခင္းဆိုတာကို ဦးေႏွာက္နဲ႔ စဥ္းစားလို႔ မရခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခရစ္ေတာ္ရဲ့ ၾကင္နာသနားမွဳ၊ ခြင့္လႊတ္ခ်စ္ျခင္းအေၾကာင္းကိုု ႏွလံုးသားနဲ႔ နားလည္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ေနာင္တတရားသာ မရွိခဲ့ရင္၊ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အခုုထက္ထိ မေျပာင္းလဲေသးတဲ့ ဘ၀နဲ႔ပဲ ရွိေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေနာင္တတရားသာ မရွိခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဇာတိပကတိလူ အတိုုင္းသာ ရွိေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေနာင္တတရားေၾကာင့္ပဲ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘုရားသခင္ကို ႏွလံုးသားနဲ႔ ပထမဆံုးအၾကိမ္ လက္ခံယံုၾကည္မိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္တတရားဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ႏွလံုုးသားမွာ ၀ိညာဥ္သစ္တခုကိုု ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေမြးဖြားေပးလိုက္ပါတယ္။

၀ိညာဥ္သေဘာကိုု ပထမဦးဆံုုးအၾကိမ္ ထိေတြ႕ခံစားမိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အရင္က ဘာခံစားခ်က္မွ မေပးခဲ့တဲ့ ဘုရားသီးခ်င္းမ်ားကို သီဆိုရတာကို ႏွစ္ျခိဳက္ေပ်ာ္ေမြ႕လာပါတယ္။ ယံုၾကည္သူအမ်ားအျပားနဲ႕၊ ဘုရားရဲ့ မိသားစုု၀င္ေတြနဲ႔၊ ေရာေႏွာေနထိုင္ရတာကိုု ၀မ္းေျမာက္လာပါတယ္။ ဆုေတာင္းျခင္းမ်ားကိုုလည္း မေတာင္းတတ္ေတာင္းတတ္နဲ႔ ဘုရားသခင္နဲ႔ ျပဳလုပ္လာပါတယ္။ ဘုရားရွိေနတယ္ဆိုုတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ဘယ္တုန္းကမွ မခံစားဘူးေပမယ့္ သန္႔ရွင္းေသာ ၀ိညာဥ္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ႏွလံုးသားထဲမွာ လွဳပ္ရွားရိုုက္ခတ္တာကိုု ခံစားလာခဲ့ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ခမည္းေတာ္၊သားေတာ္၊သန္႔ရွင္းေသာ ၀ိညာဥ္ေတာ္တိုု႔ရဲ့ ျငိမ္သက္မွဳနဲ႔ ၀မ္းေျမာက္မွဳတိုု႔ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ျပည့္၀လာပါတယ္။ ခရစ္ေတာ္ရဲ့ အတုမဲ့ ေမတၱာနဲ႔ အျပစ္သားမ်ားကိုု ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းမ်ားကိုုပါ ေပါင္းစပ္ခံစားလာပါတယ္။ ဘ၀တသက္တာလံုုး အရာရာကိုု ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဆံုုးျဖတ္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ႏွလံုုးသားနဲ႔ပဲ ဆက္လက္ရွင္ သန္ ေနထိုုင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ၀ိညာဥ္ေဟာင္းဘ၀ကေန အသစ္ဘက္ကိုု ကူးေျပာင္းေရာက္ရွိတဲ့ အခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္ဟာ စကၤာပူကိုု ေရာက္ရွိေနပါျပီ။ မိဘမ်ားကိုု ခြဲခြာျပီး တျပည္တရြာမွာ စီးပြားရွာထြက္ခဲ့တာေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္ပိုုင္ရွင္ အေဖ နဲ႔ ႏွလံုးသား ပိုင္ရွင္ အေမတို႔ရဲ့ အုပ္ထိန္းမွဳ ေအာက္ကေန ေ၀းကြာေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ႏွလံုးသားရဲ့ အုပ္စိုးမွဳနဲ႔ ၀ိညာဥ္သေဘာ ဆန္စြာ ေနထိုုင္လာခဲ့စဥ္ အရင္ကေတြးေခၚခဲ့တဲ့ ဦးေႏွာက္ဟာ လံုး၀သံုးမရေတာ့ဘူးလားလို႔ စိတ္မွာ ခံစားမိလာရပါတယ္။ ဦးေႏွာက္ဟာ မလိုအပ္ေတာ့ရင္ ဘုရားသခင္က ဘာေၾကာင့္မ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေပးထားရပါသလဲ။ ဦးေႏွာက္ဟာ မလိုအပ္ေတာ့ရင္ ႏွလံုုးသားသက္သက္ခ်ည္း ေပးထားဖို႔ရန္သာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ႏွလံုးသားျပသနာဟာ ရွင္းသြားမလိုလိုနဲ႔ မရွင္းခဲ့ပါဘူး။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အုပ္စုၾကီးႏွစ္ခုကိုု ကြ်န္ေတာ္ေတြ႕ၾကံဳရခဲ့ပါတယ္။ အုပ္စုတစ္စုကေတာ့ ႏွလံုးသားကိုု အရမ္း ဦးစားေပးလြန္းျပီး ဘာသာေရးမွာ ဦးေႏွာက္ဟာ ဘာမွ အသံုုးမ၀င္ေၾကာင္းနဲ႔ အေႏွာက္အယွက္ အတားအဆီးပင္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ခံယူထားၾကသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႕ၾကံဳခံရတဲ့ ယုုံၾကည္သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အဲဒီလို ခံယူၾကသူ အမ်ားအျပား ရွိေနတာကိုု ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒိထက္ပိုုျပီး ဆိုးတာကေတာ့ မိမိတို႔ရဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အရာမ်ားကိုု ဘုုရားသခင္ထံက ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားအျဖစ္ ထင္ေနၾကသူမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။((Legitimate Vision) တကယ္ရသူမ်ားကိုု မဆိုလိုပါ။) ထိုသို႔ေသာသူမ်ားဟာ မိမိတို႔ အာရုံထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဘုရားသခင္ရဲ့ ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားဟာ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေတြးေတာဆင္ျခင္လို႔ရတဲ့ အရာမ်ားထက္ မွားႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူးလိုု႔ ခံယူၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ က်မ္းစာထဲက ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားကိုု ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဆင္ျခင္ေတြးေတာလို႔ ရခဲ့ရင္ပဲ ဒါေတြဟာ လူ႔ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေတြးတာေတြပါကြာ။ ဘာသာေရးမွာ ဦးေႏွာက္လာသံုုးရင္ အလကားပဲလို႔ ဦးေႏွာက္ကိုု လြန္မင္းစြာ အထင္အျမင္ေသးၾကသူမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ အုပ္စုတစုကေတာ့ ဦးေႏွာက္ကိုု ဦးစားေပးလြန္းသူမ်ား အုပ္စုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအုပ္စုကေတာ့ ပထမအုပ္စုနဲ႔ ဆန္႕က်င္ျပီး ဦးေႏွာက္ကိုု လြန္မင္းစြာ အထင္ၾကီးၾကသူမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ မေျပာင္းလဲခင္ ဘ၀တုုန္းက အဲဒီအုပ္စုၾကီးမွာ ပါခဲ့ပါတယ္။ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေတြးျပီး မွန္ကန္စြာ အေျဖထုတ္ႏိုင္ရင္ အမွားကင္းတယ္လို႔ ယူဆၾကသူမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအုပ္စုကေတာ့ အျခားအျခားေသာ သူမ်ားထက္ ဦးေႏွာက္ေကာင္းသူမ်ားျဖစ္တာေၾကာင့္ အရာရာကို ဦးေႏွာက္နဲ႔ သိႏိုင္ျပီး ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မယ္လို႔ ခံယူၾကသူမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လုုပ္ကိုင္ေနတဲ့ အလုုပ္ခြင္က လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ထိုအုပ္စု၀င္မ်ားပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ အလုုပ္မွာ သိပၸံပညာရွင္မ်ားက ဦးေႏွာက္ကိုုသာလ်င္ အထင္ၾကီးၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ နာဗင္းလိုု႔ အမည္ရတဲ့ သိပၺံပညာရွင္တေယာက္က Science Is My God လိုု႔ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ေျပာဖူးပါတယ္။ သေဘာကေတာ့ ဦးေႏွာက္နဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ သိပၸံပညာသာလွ်င္ အရာရာကို ဆံုးျဖတ္ေပးတယ္လိုု႔ ဆိုလိုတာပါ။

အခ်ိန္မ်ားစြာ ၾကာလာလို႔ ဒီလိုု ႏွစ္ဖက္စြန္းျဖစ္ေနသူမ်ားရဲ့ အားနည္းခ်က္ကိုုယ္စီကိုု ကြ်န္ေတာ္တျဖည္းျဖည္း သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ အုုပ္စုုတစုုစီရဲ့ အားသာခ်က္မ်ားကိုု ကြ်န္ေတာ္သိလာပါတယ္။ ႏွလံုးသားကိုု လြန္မင္းစြာ ဦးစားေပးလြန္းသူမ်ားအတြက္ ဦးေႏွာက္ရဲ့ အားသာခ်က္မ်ားကိုု ကြ်န္ေတာ္ဖတ္မွတ္ နားလည္ခဲ့သလို ေ၀ငွခ်င္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ဦးေႏွာက္ကိုု ဦးစားေပးလြန္းသူမ်ားအတြက္ ႏွလံုုးသားရဲ့ အားသာခ်က္မ်ားကို နားလည္ခဲ့သလို ေ၀ငွခ်င္ပါတယ္။

ႏွလံုးသားကို ဦးစားေပးသူမ်ားကိုု ဦးေႏွာက္ရဲ့ ေကာင္းေၾကာင္းေလးမ်ားကိုု ေ၀ငွခ်င္ပါတယ္။ ဦးေႏွာက္ဟာ ဒီေလာကၾကီးမွာ က်င္လည္က်က္စားတဲ့ အခါမွာ အမ်ားၾကီး အသံုး၀င္တယ္ ဆိုတာကိုု ဘယ္သူမွ ျငင္းလို႔ မရပါဘူး။ အနိမ့္ဆံုး အဆင့္က စေျပာရင္ လယ္ယာစိုက္တဲ့ ေတာင္သူလယ္သမ်ား ဦးၾကီးမ်ားက ဘယ္အခ်ိန္မွာ ပ်ိဳးခင္းစိုက္ရမယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ပ်ိဳးနဴတ္ရမယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေကာက္စိုုက္ရမယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေကာက္သိမ္းရမယ္။ ဘယ္ရာသီဥတုမ်ိဳးဟာ ဘယ္မ်ိဳးေစ့နဲ႔ ကိုုက္ညီတယ္။ စသျဖင့္ ဦးေႏွာက္အသိညာဏ္ နဲ႔ ခ်င့္ခ်ိန္ျပီး လုုပ္ကိုုင္ၾကရပါတယ္။ ဒီထက္ တဆင့္တက္လို႔ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ဆရာ၀န္၊မန္ေနဂ်ာ၊သိပၺံပညာရွင္ အမ်ားအျပားဟာလည္း ဦးေႏွာက္ကိုသာလ်င္ အသံုးျပဳ အလုပ္လုပ္ကိုင္ ၾကရပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ အင္ဂ်င္နီယာဆိုုရင္ အေဆာင္အဦ ျဖစ္ဖို႔ တြက္ခ်က္မွဳေတြ ျပဳျပီး စနစ္တက် ေဆာင္ရြက္မွ တည္ျမဲတဲ့ အေဆာက္အဦကိုု ေဆာက္ႏိုုင္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အျမင့္ဆံုး အဆင့္ျဖစ္တဲ့ တိုုင္းျပည္အုုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုုပ္ၾကတဲ့ သမၼတမ်ားဟာ လည္း ဦးေႏွာက္ကိုသာ အသံုးျပဳျပီး စနစ္တက်အုုပ္ ခ်ဳပ္မွသာ တိုုင္းျပည္ဟာ သာယာ၀ေျပာျပီး ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာႏိုုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေလာကအရာမ်ားမွာ ဦးေႏွာက္က အသံုုး၀င္တာကေတာ့ ဟုုတ္ပါတယ္။ ဘာသာေရးမွာေတာ့ ဦးေႏွာက္ကိုု လာျပီး မသံုုးနဲ႔ လိုု႔ ေျပာေကာင္းေျပာၾကမွာပါ။ ဒါက ဘာသာေရးမွာ ဦးေႏွာက္အသံုး၀င္ပံုုကိုု မသိၾကေသးလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားသခင္ရဲ့ နဴတ္ကပတ္ေတာ္နဲ႔ ေျပာၾကားခ်က္ေတြဟာ ယံုၾကည္သူအမ်ားအတြက္ အေရးၾကီးၾကေၾကာင္းကိုု သိၾကပါတယ္။ အဲဒီ နဴတ္ပတ္ေတာ္မ်ားကိုု ပေရာဖက္မ်ားကလည္းေကာင္း၊ တမန္ေတာ္မ်ားကလည္းေကာင္း၊ အထူးသျဖင့္ သားေတာ္ျဖစ္တဲ့ သခင္ခရစ္ေတာ္ထံကလည္းေကာင္း ၾကားသိႏိုုင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီ ဘုရားရဲ့ သေဘာေတြ၊ နဴတ္ကပတ္ေတာ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ဦးေႏွာက္နဲ႔ (သန္႕ရွင္းေသာ၀ိညာဥ္ေတာ္ အကူအညီနဲ႔) ကိုုယ္တိုင္နားလည္ျပီး တျခားသူေတြကိုု နားလည္တဲ့အတိုုင္း ေျပာျပႏိုုင္ရင္ ေကာင္းကင္ႏိုုင္ငံေတာ္က်ယ္ျပန္႔ေရးအတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား အက်ိဳးျပဳႏိုင္ပါလိမ့္မလဲ။ ဦးေႏွာက္ရဲ့ ဆက္စပ္ေတြးေတာႏိုုင္မွဳ စြမ္းအားကိုု အသံုုးမျပဳပဲ က်မ္းစာထဲက သမၼတရားကိုု ပိုင္းျခားနားလည္ ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

သမၼာက်မ္းစာထဲက ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဘုရားရဲ့ ပုဂိုလ္ျဖစ္ျခင္း၊ ဘုရားရဲ့ ဂုဏ္အဂၤါမ်ားကိုု နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ေပးႏိုင္တာလည္း ဦးေႏွာက္ရဲ့ အစြမ္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ဦးေႏွာက္ရဲ့ အစြမ္းနဲ႔ပဲ ေခတ္ကာလကို လိုက္ျပီး ဘုရားက သူ႔ရဲ့ သားသမီးေတြအတြက္ စီမံခဲ့ပံုေတြ၊ ပဋိညာဥ္ အသစ္၊ပဋိညာဥ္ အေဟာင္းေတြ၊ ပညတ္ေခတ္ နဲ႔ ေက်းဇူးေတာ္ေခတ္ ဆိုတာေတြ ကို နားလည္ႏိုင္စြမ္း ရွိတာ မဟုတ္ေပဘူးလား။ ဦးေႏွာက္ရဲ့ အစြမ္းနဲ႔ သန္႔ရွင္းေသာ၀ိညာဥ္ေတာ္တို႔ရဲ့ ဖြင့္ျပမွဳသံုးျပီး စစ္မွန္ေသာ ေနာင္တဆိုတာ ဘာလဲ။ ကယ္တင္ျခင္းကို ျဖစ္ေစမယ့္ ယံုုၾကည္မွဳဆိုုတာ ဘာလဲ၊ အျပစ္သားရဲ့ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းဆိုတာဘာလဲ ဆိုတာေတြကို နားလည္ႏိုင္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးေႏွာက္ရဲ့ အစြမ္းနဲ႔ပဲ အသစ္ေသာ ေမြးဖြားျခင္း ဆိုတာဘာလဲ၊ အဲဒီလို ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ လူမ်ားမွာ သီးေသာအသီး မ်ားဟာ ဘာလဲ ဆိုုတဲ့အရာေတြသာမက ခရစ္ေတာ္ရဲ့ ခႏၶာကိုုယ္ျဖစ္တဲ့ အသင္းေတာ္ကိုု စနစ္တက်တည္ေဆာက္တတ္ဖို႔ ၊ အသင္းေတာ္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ နည္းစနစ္မ်ားကိုု နားလည္ဖို႔၊ အသင္းေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားျဖစ္တဲ့ သင္းအုပ္၊သင္းေထာက္မ်ားကို ေရြးခ်ယ္ဖို႔ နည္းမ်ားကိုု နားလည္ဖို႔ ဦးေႏွာက္ကိုပဲ အသံုးျပဳ နားလည္ၾကရပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ ႏွလံုုးသားသမားမ်ား မသိေသးတဲ့(သို႔) သတိမထားမိေသးတဲ့ ဦးေႏွာက္ရဲ့ အားသာခ်က္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။

ဦးေႏွာက္ကိုု ဦးစားေပးသူ အုပ္စု၀င္မ်ားအတြက္ ႏွလံုးသားရဲ့ အားသာခ်က္ကိုု ေ၀ငွခ်င္ပါတယ္။ ပထမဆံုုးအခ်က္အေနနဲ႔ ဦးေႏွာက္ရဲ့ ဆင္ျခင္ေတြးေတာ ဥာဏ္ဟာ သမၼာက်မ္းစာထဲက ေျပာတဲ့ ယံုုၾကည္မွဳမ်ိဳးကိုု မျဖစ္ေပၚေစပါဘူး။ ယံုၾကည္ျခင္းဆိုုတာ မျမင္ရတဲ့အရာမ်ားကိုု သိမွတ္စြဲလမ္းျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုုရားသခင္နဲ႔ မျမင္ရတဲ့ ေလာကကိုု ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဘယ္လိုု စဥ္းစားစဥ္းစား၊ ဘယ္လိုုပဲ ေတြးေခၚ ေတြးေခၚ၊ ဘယ္လိုုပဲ ဆင္ျခင္ဆင္ျခင္ မျဖစ္ႏိုုင္ပါဘူး။ သိပၸံပညာနဲ႕ ျဖစ္ေစ၊ ဖီလိုေဆာ္ဖီ သေဘာတရားနဲ႔ ျဖစ္ေစ၊ ၾကိဳက္သေလာက္ေတြးေခၚပါ။ ေက်နပ္တဲ့ အေျဖကို ရႏိုင္မွာ မဟုုတ္ပါဘူး။ ဦးေႏွာက္ရဲ့ ဆင္ျခင္တုုံတရားကိုု သံုးျပီး ဘုရားကို ရွာေတြ႕ျပီလို႔ ဆိုခဲ့ရင္ေတာင္မွ မၾကာခင္မွာပဲ သံသယျပန္၀င္လာျပီး ရခဲ့တဲ့ အေျဖဟာ ပ်က္ျပယ္သြားႏိုုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခရစ္ယာန္တို႔ရဲ့ ယံုုၾကည္ျခင္းဟာ ဦးေႏွာက္ေပၚမွာ လံုုးလံုုးမတည္ပါဘူး။ ႏွလံုးသားေပၚမွာ တည္ပါတယ္။ မ်က္ျမင္ျမင္ရမွ ယံုုမယ္လို႔ ဆိုတဲ့ေသာမထက္ မျမင္ရပဲ ယံုတဲ့ သူမ်ားက ပိုုျပီး မဂၤလာ ရွိတယ္လို႔ ခရစ္ေတာ္ ျမြက္ၾကားခဲ့ပါတယ္။

ဒုုတိယအခ်က္ကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းပါပဲ။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ခရစ္ယာန္တိုု႔ရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကိုု ဆိုလိုပါတယ္။ ၾကြေရာက္လာမယ့္ မျမင္ရေသးတဲ့ ေလာကကိုု ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၊ ခရစ္ေတာ္ႏွင့္အတူတကြ ေနထိုင္ရမည့္ အခ်ိန္ကာလကို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၊ ခမည္းေတာ္ႏွင့္ သားေတာ္တို႔ရဲ့ ဘုန္းအသေရ ထြန္းေတာက္မဲ့ ကာလကိုု ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၊ တို႔ဟာ ယံုၾကည္သူမ်ားရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ိဳးကို ဦးေႏွာက္နဲ႔ လံုုး၀မရႏိုုင္ပါဘူး။ ယံုၾကည္ျခင္းကို မျဖစ္ေပၚေစႏိုုင္တဲ့ ဦးေႏွာက္ဟာ ယံုၾကည္ျခင္းကေန ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကိုု မျဖစ္ေပၚေစႏိုင္တာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ယံုၾကည္ျခင္း မရွိရင္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းလဲ မရွိပါဘူး။ မိမိစိတ္ကူးနဲ႔ လုုပ္ယူျပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တုု တစ္ခုုကိုု ဦးေႏွာက္သံုုးျပီး ဖန္တီးလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ ေနထြက္လာတဲ့အခါ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ႏွင္းပြင့္မ်ားလိုု တခဏအတြင္း ေပ်ာက္သြားႏိုုင္ပါတယ္။

တတိယအခ်က္ကေတာ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသားတေယာက္က အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကိုု ဦးေႏွာက္နဲ႔ ခ်စ္ဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ခ်စ္ျပီး လက္ထပ္ေပါင္းသင္းလို႔ေတာ့ ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ အိမ္ေထာင္ဟာ ႏွလံုးသားမပါပဲ တည္ေဆာက္တဲ့ အိမ္ေထာင္ျဖစ္တဲ့ အတြက္ မျမဲၾကပါဘူး။ လူအခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ရွိတဲ့ ခ်စ္ေမတၱာကိုု ဦးေႏွာက္နဲ႔ သံုးျပီး တည္ေဆာက္ဖို႔ မလြယ္ကူရင္၊ ဘုရားနဲ႔ လူသားမ်ားအၾကားမွာ ရွိတဲ့ ခ်စ္ေမတၱာကို ဦးေႏွာက္နဲ႔ တည္ေဆာက္ဖို႔ဆိုတာ ပိုျပီး မလြယ္ကူပါေသးတယ္။ ဘုုရားသခင္ကိုု ႏွလံုးသားနဲ႔ ပံုအပ္ကာ ခ်စ္ကာမွ ဘုုရားသခင္ရဲ့ ခ်စ္ေမတၱာကို ခံစားႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ႏွလံုးသားအိမ္မွာ ဘုရားခ်စ္ေမတၱာ စီးဆင္းလာေလ၊ မိမိရဲ့ အနီးအနားက သူေတြကိုု ခ်စ္ေမတၱာစိတ္ ေမြးဖြားႏိုင္ေလေလ ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေနရာမွာ ဦးေႏွာက္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွာ အသံုုးမ၀င္ပါဘူးဗ်ာ။

အဆံုုးသတ္ေျပာရရင္ ငယ္စဥ္ဘ၀တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဦးေႏွာက္အုပ္စုထဲမွာ ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုုရားသခင္က အစြန္းေရာက္ ဦးေႏွာက္အုပ္စုုမ်ားထဲက ကြ်န္ေတာ္ကိုု ေရြးထုတ္ျပီး ႏွလံုးသားနဲ႔ ယံုုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ ကယ္တင္ျခင္း လမ္းေပၚတင္ခဲ့ပါတယ္။ ႏွလံုးသားအားျဖင့္ ကယ္တင္ျခင္းလမ္းေပၚေရာက္ျပီးတဲ့အခါမွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အစြန္းေရာက္ ႏွလံုုးသားအုပ္စုမ်ားထဲ က်ေရာက္ဖို႔ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘုရားသခင္က ကြ်န္ေတာ့္ကိုု မက်ေရာက္ေစပဲ ဘုုရားသခင္ရဲ့ စစ္မွန္တဲ့ သမၼာတရားလမ္းေပၚကို တင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ ဘုုရားသခင္ကိုု ေက်းဇူးတင္သလိုု၊ ယံုုၾကည္သူ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုုးကိုလည္း ဦးေႏွာက္နဲ႔ ႏွလံုးသားၾကားမွာ မွန္ကန္စြာ ရပ္တည္ႏိုင္ၾကပါေစလိုု႔ ဆုေတာင္းရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။ အားလံုးကို ဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ။

နာမေတာ္အားျဖင့္

လွမင္းသူ

 


မုရန္(၄) မဂၢဇင္း
Oct-2012 ရန္ကုန္တြင္ထြက္ျပီ
Download - Click Here